Παθογόνο αίτιο: Ο WSSMV αποτελείται από νηματοειδή ιοσωμάτια.
Μεταδίδεται με χυμό και στο έδαφος με το μύκητα Plyxyma graminis
Ξενιστές: Ο ιός προσβάλει κυρίως τα χειμερινά σιτηρά.
Διάδοση και σημασία:
Ο WSSMV απαντάται στον Καναδά(Οντάριο), στις Βόρειες πολιτείες των Η.Π.Α. στην Ινδία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία και την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο ιός καταστρέφει τα φυτά τα οποία μένουν συνήθως κοντά. Τα φυτά είναι ομοιόμορφα μολυσμένα σε όλο το χωράφι λόγω της ομοιόμορφης κατανομής του μύκητα. Το υγρό έδαφος ευνοεί την ασθένεια.
Συμπτώματα:
Η μόλυνση γίνεται συνήθως το φθινόπωρο και τα συμπτώματα εμφανίζονται την άνοιξη.Ο ιός θέλει 30 – 90 μέρες για επώαση στους 5-15οC. Αυτό σημαίνει ότι τα συμπτώματα είναι πιο ήπια στις όψιμες καλλιέργειες. Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται στα κάτω φύλλακατά την διάρκεια των κρύων περιόδων της άνοιξης. Το μωσαϊκό χαρακτηρίζεται από νεκρωτικές και χλωρωτικές ατρακτοειδής κηλίδες ή λωρίδες. Στην αρχή η ασθένεια εμφανίζεται σε κηλίδες μέσα στο χωράφι και μετά από μερικά χρόνια εξαπλώνεται ομοιόμορφα σε όλη την έκταση του.Πάνω στα φύλλα εμφανίζεται ένα κίτρινο–πράσινο μωσαϊκό ή ραβδώσεις παράλληλες με τα νεύρα που στο τέλος λεπταίνουν και αποκτούν ατρακτοειδές σχήμα.
Τα συμπτώματα συνήθως περιορίζονται στα κάτω φύλλα. Κίτρινα κοντά φυτά παρατηρούνται συνήθως σε χαμηλές υγρές περιοχές προς το τέλος του χειμώνα. Καθώς ο καιρός ζεσταίνει τα συμπτώματα στα καινούρια φύλλα εξασθενούν. Αν το κρύο διατηρηθεί, κόκκινες ραβδώσεις ή νεκρωτικές κηλίδες εμφανίζονται στα πάνω στα φύλλα.
Η έκπτυξη του στάχυ μπορεί να καθυστερήσει 7-10 μέρες στα μολυσμένα φύλλα. Το αλεύρι που θα παραχθεί από τα μολυσμένα φυτά μπορεί να είναι χαμηλής ποιότητας.
Με θερμοκρασίες πάνω από τους 15 °C η νέα βλάστηση εμφανίζεται υγιής. Αν η θερμοκρασία σπάνια ξεπερνά τους 20 °C τότε παρατηρούνται συμπτώματα στη νέα βλάστηση αλλά και στο φύλλο σημαία.
Βιολογικός κύκλος:
Ο WSSMV μεταδίδεται με ένα μύκητα του εδάφους, τον Polymyxa graminis. Ο μύκητας εισέρχεται στο φυτό όταν το έδαφος είναι κρύο(λιγότερο από 15 °C) και υγρό.
Ο μύκητας δημιουργεί σορούς σπορίων μέσα στη ρίζα τα οποία ελευθερώνονται στο έδαφος όταν η ρίζα σαπίσει. Η ασθένεια ταυτίζεται πάντα με το μολυσμένο έδαφος αφού ο μύκητας διατηρείται εκεί με τη μορφή αδρανών σπορίων. Ο ιός μπορεί να διατηρηθεί στο έδαφος για 8 χρόνια. Η εξάπλωση του μύκητα αναστέλλεται από παρατεταμένο κρύο και υγρό καιρό προς το τέλος του χειμώνα.
Καταπολέμηση:
Τα καλλιεργητικά μέτρα εκτός από την όψιμη φθινοπωρινή σπορά έχουν μικρή επίδραση στην διάδοση της ασθένειας. Η ασθένεια ευνοείται με τη συνεχόμενη καλλιέργεια σιταριού στο ίδιο χωράφι.Ο WSSM μπορεί να μειωθεί αν τα χωράφια στραγγίζουν καλά και αποφεύγεται η σπορά στα υγρά μέρη. Η αμειψισπορά βοηθά την καταπολέμηση του αλλά το παθογόνο διατηρείται στο έδαφος που δεν καλλιεργείται σιτάρι για πολλά χρόνια.
Το έδαφος παραμένει μολυσμένο για πολύ καιρό. Η απολύμανση με ατμό και χημικά είναι αποτελεσματική.
