Αίτιο: Sclerotium rolfsii
Ξενιστές: καρπούζι, <κανταλούπα>, φασόλι, καρότο, πατάτα, γλυκοπατάτα, τομάτα, βαμβάκι, και καπνός.
Διάδοση και σημαντικότητα:
Ο Sclerotium rolfsii συνήθως συναντάται στις τροπικές, ημιτροπικές και ζεστές εύκρατες περιοχές, ιδιαίτερα στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, Κεντρική και Νότια Αμερική, Δυτικές Ινδίες, Νότιες Ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα στην Μεσόγειο, Αφρική, Ιαπωνία, Φιλιππίνες και Χαβάη. Το παθογόνο σπάνια συναντάται σε περιοχές όπου οι μέσες θερμοκρασίες του χειμώνα πέφτουν κάτω από τους 0 °C. Οι ζημιές μπορεί να ποικίλουν από ελαφρές και σποραδικές ως ολική καταστροφή της καλλιέργειας.
Συμπτώματα και παρόμοιες ασθένειες:
Ο μύκητας προσβάλει κυρίως τους βλαστούς παρόλο που μπορεί κάτω από ευνοϊκές συνθήκες να προσβάλει οποιοδήποτε μέρος του φυτού, συμπεριλαμβανομένου ρίζες, καρπούς, μίσχους, φύλλα, και άνθη. Το πρώτο ορατό σύμπτωμα είναι παροδικό κιτρίνισμα και μάρανση των φύλλων. Έπειτα ο μύκητας παράγει λευκά, χνουδωτά μυκήλια στους μολυσμένους ιστούς και στο έδαφος
Κύκλος ασθένειας: :
Ο Sclerotium rolfsii είναι ένας εδαφογενής μύκητας. Αναπτύσσεται, επιζεί και προσβάλει τα φυτά στην ή κοντά στην εδαφική ζώνη. Πριν το παθογόνο διεισδύει στον ιστό του ξενιστή παράγει μύκηλιο στην φυτική επιφάνεια. Η διείσδυση στον ιστό ξενιστή γίνεται όταν το παθογόνο παράγει ένα ένζυμο το οποίο φθείρει το εξωτερικό κυτταρικό στρώμα του ξενιστή. Αυτό καταλήγει στην καταστροφή του ιστού, επιπρόσθετη παραγωγή μυκηλίου, και σχηματισμό σκλερότιων, τα οποία μπορούν να και να μολύνουν νέους ιστούς ξενιστών. Τα σκλερότια μεταφέρονται με τις καλλιεργητικές εργασίες, μολυσμένο υλικό μεταφύτευσης, νερό (ιδιαίτερα μέσω της άρδευσης), άνεμο, και πιθανόν με τους σπόρους. Ακόμη, ένα μικρό ποσοστό μπορεί να επιζήσει σε αρνιά και βοοειδή και να μεταφερθεί μέσω των λιπασμάτων.
Καταπολέμηση:
Η καταπολέμηση της ασθένειας είναι δύσκολη και εξαρτάται από τον συνδυασμό των καλλιεργητικών και χημικών μεθόδων. Οι κατάλληλες καλλιεργητικές μέθοδοι περιλαμβάνουν: περιορισμό των ξενιστών ζιζανίων και αποφυγή των τραυματισμών των φυτών κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας. Επειδή ο μύκητας έχει πολύ μεγάλο εύρος ξενιστών, η αμειψισπορά έχει ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας αφού υπάρχουν ελάχιστα ανθεκτικά φυτά. Επίσης, η κάλυψη με μαύρο πλαστικό έχει δείξει ότι μειώνει την εμφάνιση της ασθένειας.
Οι εφαρμογές μυκητοκτόνων έχουν επίσης περιορισμένη αποτελεσματικότητα και πρέπει να γίνονται στον σπόρο πριν της σπορά. Ακόμη, κάποιοι ανταγωνιστικοί μικροοργανισμοί έχει βρεθεί ότι περιορίζουν την ανάπτυξη της ασθένειας. Μερικοί από τους πιο γνωστούς είναι: Trichoderma harzianum, Trichoderma viride, Bacillus subtilis,Penicillium spp., και Gliocladium virens.
