Παθογόνο αίτιο: Pseudomonas syringae pv.
Atrofaciens (McCulloch) Young et al.
Ξενιστές: Σιτάρι, κριθάρι, μικρόκοκκα δημητριακά.
Διάδοση και σημασία:
Η ασθένεια απαντάται στη Ρωσία, την Ευρώπη, και την Αμερική. Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι δημιουργεί καφέ κηλίδες επάνω στα φύλλα, στο βλαστό, τους κολεούς, στα λέπυρα και σε άλλα εναέρια μέρη του φυτού προκαλώντας τελικά μερική καταστροφή τους
Συμπτώματα:
Η μόλυνση ξεκινά με τη δημιουργία μικρών σκούρων πράσινων υδατωδών κηλίδων που τελικά γίνονται σκούρες καφέ ή μαύρες. Στα σταχύδια η προσβολή ξεκινάει από τη βάση των λεπύρων και τελικά εξαπλώνεται σε όλη την επιφάνεια τους. Τα προσβεβλημένα λέπυρα είναι ημιδιαφανή αν κοιταχθούν πίσω από φως. Με το πέρασμα του χρόνου δημιουργείται ένας μαύρος μεταχρωματισμός. Η ασθένεια μπορεί να μολύνεί τον άξονα του στάχυ όπως επίσης και το σπόρο.
Ένα άσπρο βακτηριακό υγρό μπορεί να εμφανιστεί κάτω από υγρές καιρικές συνθήκες. Ο μολυσμένος βλαστός αποκτά μαύρο μεταχρωματισμό.
Μικρές, ακανόνιστου σχήματος υδατώδης κηλίδες εμφανίζονται στα φύλλα.
Τα συμπτώματα του βακτηρίου μπορεί να μπερδευτούν με άλλες βακτηριακές προσβολές, με το γενετικό μελάνιασμα, με τη Septoria nodorum και με ζημιά από παγετό.
Βιολογικός κύκλος:
Το P. Syringae Atrpfaciens μεταδίδεται με το σπόρο και μπορεί να διατηρηθεί στο έδαφος. Αναπαράγεται κοντά στις ενώσεις των λεπύρων και παραμένει αδρανές όταν η υγρασία είναι χαμηλή.
Το παθογόνο επιβιώνει στα υπολείμματα τις καλλιέργειας αλλά και στο έδαφος. Εξαπλώνεται με το πιτσίλισμα από τη βροχή και τα έντομα.
Καταπολέμηση:
Χρήση καθαρού σπόρου, αμειψισπορά, αποφυγή υπερβολικής άρδευσης, και καθαρισμός των υπολειμμάτων της καλλιέργειας.
